KMAN Publication Inc. تکنولوژی در کارآفرینی و مدیریت استراتژیک 3041-8585 5 پاییز 1405 1405 07 01 The Moderating Role of Strategic Agility Components in the Relationship between Strategic Planning and Strategic Decision-Making بررسی نقش تعدیلگر مؤلفه‌های چابکی استراتژیک در رابطه بین برنامه‌ریزی استراتژیک و تصمیم‌گیری استراتژیک 1 25 10.61838/kman.jtesm.527 FA حسین علی التمیمی دانشجوی دکتری مدیریت استراتژیک، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه تبریز، ایران. محمد فاریابی دانشیار گروه مدیریت و حسابداری، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران علیرضا فضل زاده دانشیار گروه مدیریت و حسابداری، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران سجاد نقدی استادیار گروه مدیریت و حسابداری، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران Journal Article 1405 02 26 <p>The present study aimed to investigate the moderating role of strategic agility components, including strategic sensitivity, leadership unity, and resource fluidity, in the relationship between strategic planning and strategic decision-making among managers and senior experts of organizations and companies operating in Tehran. This applied study employed a descriptive-correlational design based on structural equation modeling. The statistical population consisted of managers and senior experts working in organizations and companies in Tehran in 2026, from whom 384 participants were selected through purposive and convenience sampling. Data were collected using a multi-section questionnaire assessing strategic planning, strategic decision-making, and strategic agility through three components: strategic sensitivity, leadership unity, and resource fluidity. Construct validity was assessed through confirmatory factor analysis, while reliability was examined using Cronbach's alpha and composite reliability. Pearson correlation, confirmatory factor analysis, structural equation modeling, interaction-effect testing, and simple slope analysis were used to analyze the data. The results showed that strategic planning had a significant positive direct effect on strategic decision-making (β = 0.48, p &lt; 0.001). Strategic sensitivity (β = 0.26, p &lt; 0.001), leadership unity (β = 0.22, p &lt; 0.001), and resource fluidity (β = 0.18, p &lt; 0.001) also significantly predicted strategic decision-making. The interaction between strategic planning and strategic sensitivity was significant (β = 0.19, p &lt; 0.001), as were the interactions between strategic planning and leadership unity (β = 0.15, p &lt; 0.001) and between strategic planning and resource fluidity (β = 0.12, p = 0.002). The final model explained 59% of the variance in strategic decision-making and demonstrated satisfactory fit. The findings indicate that strategic agility substantially strengthens the translation of strategic planning into effective strategic decision-making. All three components of strategic agility enhanced this relationship, with strategic sensitivity demonstrating the strongest moderating effect. Accordingly, organizations seeking to improve the effectiveness of strategic planning should simultaneously develop their capacity to detect environmental changes rapidly, achieve leadership alignment, and flexibly redeploy organizational resources.</p> <p>هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تعدیلگر مؤلفه‌های چابکی استراتژیک شامل حساسیت استراتژیک، وحدت رهبری و سیالیت منابع در رابطه بین برنامه‌ریزی استراتژیک و تصمیم‌گیری استراتژیک در میان مدیران و کارشناسان ارشد سازمان‌ها و شرکت‌های فعال در شهر تهران بود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی ـ همبستگی از نوع مدل‌سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل مدیران و کارشناسان ارشد سازمان‌ها و شرکت‌های فعال در شهر تهران در سال ۲۰۲۶ بود که از میان آنان ۳۸۴ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس و هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ای چندبخشی شامل مقیاس‌های برنامه‌ریزی استراتژیک، تصمیم‌گیری استراتژیک و چابکی استراتژیک با سه مؤلفه حساسیت استراتژیک، وحدت رهبری و سیالیت منابع گردآوری شد. روایی سازه با تحلیل عاملی تأییدی و پایایی با آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی بررسی شد. برای تحلیل داده‌ها از ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل عاملی تأییدی، مدل‌سازی معادلات ساختاری، آزمون اثرهای تعاملی و تحلیل شیب ساده استفاده شد. نتایج نشان داد برنامه‌ریزی استراتژیک اثر مستقیم مثبت و معناداری بر تصمیم‌گیری استراتژیک داشت (β = ۰.۴۸، p &lt; ۰.۰۰۱). حساسیت استراتژیک (β = ۰.۲۶، p &lt; ۰.۰۰۱)، وحدت رهبری (β = ۰.۲۲، p &lt; ۰.۰۰۱) و سیالیت منابع (β = ۰.۱۸، p &lt; ۰.۰۰۱) نیز به‌طور مستقیم تصمیم‌گیری استراتژیک را پیش‌بینی کردند. اثر تعاملی برنامه‌ریزی استراتژیک و حساسیت استراتژیک (β = ۰.۱۹، p &lt; ۰.۰۰۱)، برنامه‌ریزی استراتژیک و وحدت رهبری (β = ۰.۱۵، p &lt; ۰.۰۰۱) و برنامه‌ریزی استراتژیک و سیالیت منابع (β = ۰.۱۲، p = ۰.۰۰۲) معنادار بود. مدل نهایی ۵۹ درصد از واریانس تصمیم‌گیری استراتژیک را تبیین کرد و از برازش مطلوبی برخوردار بود. یافته‌ها نشان داد که چابکی استراتژیک نقش مهمی در تقویت تبدیل برنامه‌ریزی استراتژیک به تصمیم‌گیری اثربخش دارد. هر سه مؤلفه حساسیت استراتژیک، وحدت رهبری و سیالیت منابع این رابطه را تقویت کردند و حساسیت استراتژیک قوی‌ترین اثر تعدیلگر را نشان داد. بنابراین، سازمان‌ها برای افزایش اثربخشی برنامه‌ریزی استراتژیک باید هم‌زمان قابلیت شناسایی سریع تغییرات محیطی، هم‌سویی رهبری و بازتخصیص انعطاف‌پذیر منابع را توسعه دهند.</p> https://journaltesm.com/index.php/journaltesm/article/download/527/497